لیورا و ستاره‌باف

یک تمثیل شاعرانه دربارهٔ جهانی با هماهنگی کامل و دختری که پرسش‌هایش شکاف‌هایی در تار و پود بی‌نقص واقعیت می‌اندازد. افسانه‌ای مدرن دربارهٔ هوش مصنوعی، خودمختاری انسان و شجاعتِ پذیرفتن نقص‌ها.

وقتی یک پرسش بُرنده‌تر از شمشیر است و یک پاسخ می‌تواند آسمان را بشکافد.

در دنیای لیورا نظمی دردناک و بی‌نقص حکم‌فرماست. سرزمینی بدون گرسنگی و رنج، جایی که هر کس جایگاه خود را در طرح بزرگ دارد و تحت هدایت ستاره‌باف نامرئی، رشته‌های نور می‌بافد. اما در حالی که کودکان دیگر نور جمع می‌کنند، لیورا سنگ جمع می‌کند - سنگ‌های پرسش، سنگین و زاویه‌دار در کوله‌پشتی‌اش.

لیورا حس می‌کند که در پسِ این سطح صیقلیِ خوشبختی، چیزی گم شده است: آن لرزشی که نامش اشتیاق است. با رانده شدن توسط شکی که نمی‌تواند نامی بر آن نهد، او به دنبال درخت نجواگر باستانی می‌گردد. اما جستجوی او برای حقیقت بهای سنگینی دارد. وقتی او پرسشی را مطرح می‌کند که برای این دنیا بیش از حد بزرگ است، امری غیرقابل تصور رخ می‌دهد: آسمان تَرَک برمی‌دارد و نظم هماهنگ تهدید به فروپاشی در هرج‌وجرح می‌کند.

همراه با ضمیر، استاد بافندهٔ نور که می‌خواهد کمال را به هر قیمتی حفظ کند، و جامعه‌ای از جویندگان در خانهٔ انتظارِ دانش، لیورا باید بیاموزد که آزادی تنها یک هدیه نیست، بلکه یک مسئولیت است. او کشف می‌کند که برخی پرسش‌ها مانند دانه هستند و برخی دیگر مانند چاقو - و زیبایی حقیقی اغلب آنجایی آغاز می‌شود که الگو می‌شکند.

لیورا و ستاره‌باف یک افسانهٔ کلاسیک نیست. بافته‌ای از اندیشه‌هاست، کاوشی تمثیلی دربارهٔ هوش برتر و جبرگرایی، که در داستان دختری پیچیده شده که جرئت می‌کند نخِ خود را بکشد.