Atburðarmörk

(Framhald af bókinni "Atburðarmörk. Hið myrka miðaldar")

"Atburðarmörk. Þegar stjörnur deyja"

Sagan teygir sig yfir viktoríutímann og aðrar veraldir - lifandi heima
með eigin náttúru, menningu og lögmálum, þar sem sjálfur vefur lífsins
hljómar með öðrum tóni en á Jörðinni. Þar getur ljós verið banvænt
og myrkrið - hið eina sem getur gefið von.

Þetta er ekki einungis ferð í gegnum heima.
Þetta er ferð um örlög sem ekki verður komist hjá
og sár sem aldrei gleymast.

Það eru heimar þar sem örlög eru mjór þráður
sem hægt er að slíta í sundur.
Það eru heimar þar sem örlög eru val -
og fyrir það val er greitt með blóði.
Og það eru heimar þar sem jafnvel örlögin sjálf
óttast að nefna nöfn þeirra sem þurfa að lifa áfram.

Þegar ljósið hverfur, þá kemur ekki myrkur.
Það kemur saga -
og hún krefst fórna.

"Atburðarmörk" er kvæði um þá sem geta ekki flúið sjálfa sig.
Um þá sem fæðast af ljósi,
og um þá sem vaxa upp úr myrkri -
og samt leita leiðar til að lifa af
án þess að verða að skrímsli.

Hér eru engir sem þrá stórfengleika.
Aðeins þeir sem neyðast til að bera hann sem fjötra.
Óttinn þeirra dunar hærra en vopn,
val þeirra vegur þyngra en orrustur,
og ást þeirra - hættulegri en nokkur galdur.

Á bakgrunni himna sem hrynja, heima sem deyja
og siðmenninga sem hafa gleymt eigin nöfnum,
tekur hver hetja skref
sem sjálf veruleikanum skelfir undan.

Hér er enginn fæddur til að vera aðalpersóna.
Hver og einn er miðja eigin harmleiks.
Sá sem óttast kraftinn sem rennur um æðar hans.
Sá sem óttast eigin veikleika.
Sá sem flýr fortíðina -
og sá sem fortíðin nær til jafnvel í öðrum heimum.
Sá sem reynir að bjarga öðrum,
og sá sem veit: Stundum er björgun versta tegund eyðingar.

Í röddum þeirra hljómar sársauki,
í skrefum þeirra - spádómar,
í mistökum þeirra - andardráttur guðanna.

Getur maður borið ljós án þess að brenna?
Getur maður elskað án þess að brjóta?

Þetta er ekki saga um stríð.
Og ekki saga um endalok tíma.
Þetta er saga um verð -
það verð sem greiða þeir
sem þora að horfa í dýpstu myrkrið
og spyrja:

"Hvers vegna lifum við, ef stjörnurnar deyja hvort sem er?"