"Koniec; i to wszystko" Zamkniecie w klasycznych tragediach Szekspira

Manuskrypt bada konwencje i znaczenie zakończeń w klasycznych tragediach i poezji Szekspira, analizując, w jaki sposób wywołują one wielorakie i niejednoznaczne interpretacje, które przyczyniają się do kształtowania zamknięć. W literaturze osadzonej w świecie klasycznym zamknięcie jest często związane z wytyczaniem granic, które pełnią dwojakie funkcje: mogą łagodzić niepokoje polityczne, przekształcając zewnętrzne zagrożenia w możliwe do opanowania jednostki, lub mogą służyć tłumieniu ludzkich pragnień i ambicji. W dziełach takich jak Wenus i Adonis, Gwałt na Lukrecji czy Tytus Andronikus zakończenia funkcjonują jako formy pocieszenia, skutecznie chroniąc przed zewnętrznymi zagrożeniami lub tłumiąc wewnętrzny nieporządek. I odwrotnie, pojęcie zamknięcia w Juliuszu Cezarze, Antoniuszu i Kleopatrze, Tymonie Ateńczyku, Koriolanie oraz Troilusie i Kresydzie jest reinterpretowane poprzez uczynienie go, po pierwsze, przeszkodą, która utrudnia aspiracje i ambicje bohaterów, a po drugie, kryterium krytycznej oceny ludzkiego potencjału, ocenianego na podstawie różnorodnych przedsięwzięć, osiągnięć i porażek autorytatywnych postaci.