Kopshti i Natës

Në skajin e fshatit ndodhet një kopsht që askush nuk e do.

Ditën duket i harruar: pemë të përkulura, bar i lodhur, lule që mezi guxojnë të hapen. Por Mira kthehet gjithmonë tek ai. U hedh ujë rrënjëve, lidh degët e thyera dhe u flet me zë të ulët gjërave që të tjerët i kanë braktisur.

Pastaj, një natë, një lule e bardhë çel në errësirë.

Pak nga pak, kopshti nis të zbulojë atë që ka mbajtur fshehur: lule që ndriçojnë, një pemë të kristaltë, dhurata të çuditshme mbi murin prej guri dhe një djalë të heshtur pranë stallës së vjetër. Ai nuk del menjëherë. Nuk flet. Në fillim lë vetëm vizatime.

Ai quhet Bim.

Mira nuk e kupton ende pse ato vizatime kanë kaq rëndësi për të, pse pret t'i gjejë, apo pse një copë letër e vogël mund t'ia ndryshojë gjithë natën. Edhe Bimi po mëson të afrohet, ngadalë, me kujdes, me gjeste të vogla.

Mes tyre nis të rritet diçka e brishtë dhe e re: jo e zhurmshme, jo e nxituar, jo e lehtë për t'u emërtuar. Një dashuri e parë, që troket butë bashkë me dridhjet e para të adoleshencës.

Por Kopshti i Natës ka rregullat e veta. Jo çdo derë duhet hapur menjëherë. Jo çdo sekret duhet nxjerrë në dritë. Dhe ndonjëherë, të kujdesesh për dikë do të thotë të mësosh të presësh në prag.

I butë, poetik dhe plot magji, Kopshti i Natës është një përrallë moderne për miqësinë, besimin, vetminë, dashurinë e parë dhe kujdesin që i ndihmon gjërat e fshehura të çelin.

Një histori e ndjeshme për lexuesit që po hyjnë në moshën kur zemra nis të bëjë pyetjet e saj të para serioze.