Od niewidzialnego do widzialnego

To, co obecnie nazywamy „muzyką fal mózgowych", zaczęło się pod koniec lat 60. i 70. od przekształcania aktywności elektrycznej mózgu wykrytej za pomocą elektroencefalogramu w dźwięk. Muzyka fal mózgowych rozwinęła się dzięki pionierskim eksperymentom Alvina Luciera, Richarda Teitelbauma i Davida Rosenbooma. Estetyka i podejście techniczne stosowane podczas ich początkowych występów nie wydają się ewoluować od tamtego czasu, pomimo nadejścia cyfryzacji i możliwości łatwego wdrażania statystycznych i analitycznych metod przetwarzania sygnałów oraz dostępności szybszych komputerów z większą pamięcią. W niniejszej książce przedstawiam osobiste podejście, które przyjąłem w mojej ostatniej pracy „Fragmentation", aby przezwyciężyć niektóre z nieodłącznych ograniczeń technicznych i artystycznych obecnych występów muzycznych opartych na falach mózgowych. Metody uczenia maszynowego i rozpoznawania wzorców pozwalają na wyodrębnianie i wykrywanie wzorców z sygnału mózgowego powiązanego z konkretnymi stanami umysłu wykonawcy. Techniki te umożliwiają świadomą i dość niezawodną kontrolę trzech zmiennych systemu w sposób niesynchroniczny. Możliwości takiego systemu są omawiane w kontekście występów artystycznych.