Wspolna obecnosc

Wiele mam dla Pana serdecznosci, i wlasnej, ze swojej strony, i zapozyczonej, jeszcze z lutego tego roku, z pobytu Ksawerego Pruszynskiego w Polsce, a moze i wczesniej. Zawsze zreszta slyszalam o Panu, co najlepsze - pisala Julia Hartwig do Jerzego Turowicza w lipcu 1951 roku, proszac go o zlozenie kwiatow na grobie zmarlego miesiac wczesniej i pochowanego na cmentarzu Rakowickim Ksawerego Pruszynskiego. Turowicz, ktory autora ,,Trzynastu opowiesci" znal jeszcze z czasow przedwojennych, a po wojnie publikowal jego teksty na lamach ,,Tygodnika Powszechnego", nie omieszkal spelnic prosby mlodej i pograzonej w bolu kobiety. Juz ten pierwszy list niezbyt jeszcze wowczas znanej poetki, bo debiutancki tomik Julii Hartwig ukazac sie mial dopiero w 1956 roku, do znacznie starszego od niej i uznanego juz publicysty i redaktora naczelnego ,,Tygodnika" oraz jego na ow list odpowiedz - daja przedsmak przyjazni, jaka rychlo polaczyla Julie Hartwig, a wnet takze Artura Miedzyrzeckiego, z Jerzym Turowiczem i z jego zona, Anna. Przyjazn ta z czasem nabrala charakteru pokrewienstwa z wyboru i rodzinnej wrecz zazylosci. Prezentowane w tomie listy stanowia calosc zachowanej, trwajacej prawie pol wieku korespondencji Miedzyrzeckich z Turowiczami, bedacej swiadectwem nie tylko wzajemnej przyjazni i zazylosci obu rodzin, ale takze arcywaznym swiadectwem losow polskiej inteligencji w XX wieku. Wiele z listow dorownuje, a niekiedy nawet przewyzsza, najlepszy partie dziennikow Artura Miedzyrzeckiego i Julii Hartwig. Bez przesady wiec mozna powiedziec, ze korespondencja Miedzyrzeckich i Turowiczow jest ich dziennikiem na cztery glosy. Publikacja okaze sie zrodlem cennych informacji dla badaczy historii literatury, ale rowniez dla tzw. zwyklego czytelnika, zwlaszcza w kontekscie 100. rocznicy urodzin Jerzego Turowicza, ktora przypada 10 grudnia 2012 r.