SA rca Kosk

Bir zamanlar bos gezmeyi is yapmaktan cok seven uc arkadas varmA s. Bugunden yarA na gecinmek, gittikleri yerlerin birinden yuz bulsalar, besinden kovulmak canlarA na tak demis. AlA n teriyle kazanA p gonul rahatlA gA yla yemeyi de gozlerine kestiremezlermis, cunku elleri ise yatkA n degilmis. Bir gun, uzun bir yolculuktan sonra, yuksekce bir tepede oturup asagA daki ovada yayA lan buyuk bir sehre garip garip bakarlar, acaba bu bilmedigimiz yerde nasA l karsA lanacagA z, diye acA acA dusunurlerken, iclerinden birinin aklA na yaman bir fikir gelmis, hemen yerinden fA rlayA p: -Gelin benimle beraber, bu sehirde sA rca kosk yapalA m; omrumuzun sonuna kadar bolluk icinde, rahat yasarA z!- demis. Otekiler: -Bu sA rca kosk de nedir?- diye sormuslar, beriki: -DurmayA n, vakit kaybetmeyelim, yolda anlatA rA m!- diye onlarA pesine takmA s, bayA rdan asagA kus gibi hA zla inmeye baslamA slar. ElebasA yolda uc bes sozle arkadaslarA na sehire varA nca nasA l davranacaklarA nA ogretmis. Indikleri sehir, o memleketin bassehri imis. Bu memlekette butun millet calA sA r, herkes elinden gelen isi yapar, kendi basA na buyruk, beyler gibi yasarmA s. Tarlalarda, dukkanlarda insanlar arA gibi calA sA r, kazanan kazanamayana destek olur, malA nA luzumuna gore baskasA yla degisir, kavgasA z dovussuz, efendisiz usaksA z, omrunun sonunu bulurmus. Gundelik islerini gordurmek, nizalarA nA yatA stA rmak icin aralarA ndan sectikleri adamlar hemserilerine hizmet etmekten baska sey dusunmez, zorbalA gA akA llarA ndan bile gecirmezlermis.